ستاره

 

ستاره شناسی؛ مطالعه ستارگان، سیّارات و اجرام آسمانی است. ستاره شناسان به این وسیله می توانند درباره چگونگی  تشکیل جهان، نظریه های مختلف ارایه دهند.

ستاره شناسان با جدیّت فراوان تلاش می کنند تا بفهمند که؛  

·اجرام آسمانی کجا هستند؟

·اجرام آسمانی چگونه حرکت می کنند؟

·اجرام آسمانی از چه ساخته شده اند؟

·اجرام آسمانی چگونه نور ایجاد می کنند؟

ستاره شناسی از قدیمی ترین – با شروعی از آغاز دوران باستان - علوم است، یعنی زمانی که اولین انسان ها به این علم توجّه کردند. آن ها فهمیدند که اجرام آسمانی به شکل دایره ای حرکت می کنند یا الگوهایی را در حرکتشان تکرار می کنند. ستاره شناسان باستان عقیده داشتند که خورشید و سیّارات دور زمین حرکت می کنند. امّا در سال 1543.م یک ستاره شناس لهستانی به نام "نیکلاس کپرنیک" گفت: ... زمین و سیّارات دیگر به دور خورشید حرکت می کنند.

ستاره شناسان در گذشته تنها درباره اشیایی که می توانستند با چشم غیر مسلّح یا با تلسکوپ های دستی دیده شوند چیزهایی می دانستند. امروزه ستاره شناسان آلات و ابزار زیادی را مورد استفاده قرار می دهند تا جهان را مطالعه کنند. تلسکوپ های عظیم تصاویری از اشیای فضایی در اختیار فضانوردان می گذارد. این تلسکوپ ها به ستاره شناسان کمک می کنند تا اشیایی را که نسبتاً به زمین نزدیک هستند، مثل؛ خورشید، سیّارات، ستاره های دنباله دار و ... را مطالعه کنند. برای آموختن درباره اشیایی که دورتر هستند، تلسکوپ های رادیویی، انرژی ساطع شده از اشیای فضایی را در یافت می کنند. رایانه ها نیز به ستاره شناسان کمک می کنند تا اطلاعاتی را که از این ابزار می گیرند پردازش کنند

دانستنی‌های حیوانات
حیوانات

 

فیل تنها حیوانی است که نمی تواند بپرد.

اختاپوس سه قلب دارد.

قلب میگو در مغز آن است.

ماهی قرمز تنها وقایع تا سه ثانیه قبل را به یاد می آورد.

مورچه ها هرگز نمی خوابند.

اگر ماهی قرمز را در محل تاریکی نگه دارید کم کم به رنگ سفید تغییر رنگ می دهد.

سگ های خال دار بدون خال متولد می شوند.

حلزون ها می توانند تا سه سال بخوابند و در این مدت هیچ غذایی نخورند.

موریانه ها وقتی به موسیقی هوی متال گوش می دهند چوب را با سرعت دو برابر می خورند.

مقاومت موش صحرایی در برابر بی آبی بیشتر از شتر است.

صدای نهنگ آبی بلند ترین صدایی است که یک موجود زنده می تواند تولید کند.

ساس ها می توانند 130 بار بلندتر از طول خود بپرند. یعنی در مقایسه،  یک فرد 170 سانتی اگر توانایی مانند ساس ها را داشت باید می توانست حدود 680 متر بالا بپرد!

دایناسور استگوساروس حدود 9 متر طول داشت اما مغزش به بزرگی یک گردو بود.

وقتی ملکه  زنبور عسل وارد کندو می شود،  آواز خاصی را زمزمه می کند، به این منظور که زنبورهای کارگر را تحریک کرده تا اگر ملکه  دیگری وجود دارد به خاطر وی بجنگند.

خرس های قطبی می توانند تا 25 مایل در ساعت ( معادل تقریبا 40 کیلومتر در ساعت) دویده و تا 6 پا (1,82 متر) در ارتفاع بپرند و همچنین با توجه به جنس موی بدنشان، توسط دوربین های مادون قرمز قابل تشخیص نیستند.

دلفینها هم مانند گرگها هنگام خواب یک چشمشان را باز می‌گذارند




تاريخ : ۱۳٩٢/٥/٢٧ | ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ | نویسنده : منعمی | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.